.

 

Groen Gilze en Rijen kijkt naar frontberichten

Steeds meer onbekende Nederlanders vertellen over hun belevenissen tijdens deze Covid-19 crisis. Artsen, verpleegkundigen, ambulancepersoneel beten de spits af, later kwamen daar het zorgpersoneel, begrafenisbegeleiders en handhavers bij.
We kwamen in ons zorgstelsel essentiële beschermingsmiddelen tekort, - mondkapjes en schorten - een nieuwe verdeelsleutel zou lucht moeten geven. Maar bureaucratische obstakels vertragen de inkoop en de verdeling, er is tenslotte schaarste!

Al die dagen hebben we de overzichtjes van Omroepbrabant, Amphia, Tweestedenziekenhuis, RIVM bijgehouden. Wat steeds opviel was dat Gilze en Rijen, ingeklemd tussen Breda en Tilburg, relatief weinig besmettingen en slachtoffers kende. Net voor Pasen hadden we 16 bewoners uit Gilze en Rijen die opgenomen waren met Coronavirusverschijnselen. Maar ook wij ontkwamen niet aan te betreuren slachtoffers.

Hielden we ons beter aan de voorschriften? Hadden we geluk? Of is er een verschil tussen platteland en de verstedelijkte gebieden, al zijn kenmerken nauwelijks te benoemen in Midden-Brabant.

Na de nodige aarzelingen kwamen de Veiligheidsregio’s, nadat de Rijksoverheid politiek gezien iets meer regie nam, met maatregelen om de ‘intelligente lockdown’ gestalte te geven. Zeker bij aanvang van het Paasweekend was een strenger beleid nodig, burgermeesters zagen met vertwijfeling dat ‘gladiolen’ de velden kleurden.

De overheid treuzelt, neemt geen regie, en op lokaal niveau ligt dat nog scherper. Wethouders kijken toe en hollen nog harder achter de initiatieven van anderen aan, zonder zelf initiatieven te nemen. Sta ik goed op de foto, kent iedereen mijn laatste Facebook-post! Dat is echt belangrijk.

Gelukkig zijn het de inwoners zelf die zich verantwoordelijk achten. Neem de Seniorenverenigingen, zij komen op voor ouderen, neem de scholen, zij werken zich uit de naad om kinderen in deze situatie het nodige onderwijs te bieden. Vrijwilligers hebben zich aangesloten bij ‘Gilze en Rijen helpt’ om klusjes te doen, boodschappen te halen of een praatje te maken. Daar worden nu ook initiatieven ontplooid om te zorgen dat niet-digitale senioren via hun tv kunnen beeldbellen, skypen, face-timen of wat voor namen men er allemaal ook aan geeft.

Duidelijk is dat velen snakken naar versoepeling van de maatregelen, maar het virus is zo besmettelijk dat ook de Nederlandse ‘lockdown’ gewoon vraagt om verlenging.
In Italië gingen in het weekend na Pasen de boekhandels, babywinkels en hout- en papierbedrijven weer open. Een opmerkelijke keuze, zou je zeggen. Lezen ze meer, krijgen ze meer baby’s, als u het weet?!

Een van die onbekende helden was een zorgbegeleidster, die onbeschermd, haar pupillen met een beperking vertelde waarom hun ouders niet mochten komen en zij niet naar buiten mochten. Met groot respect kijken we al een paar weken achter de deuren van die beroepsgroepen waar wij tot voor kort nauwelijks van wisten wat ze precies doen. Het wordt steeds duidelijker dat er vele diverse ‘frontsoldaten’ zijn die in de vuurlinie staan.